به گزارش مشرق، کانال تلگرامی نواصولگرا در مطلبی نوشت:

سخنان دیروز رهبر معظم انقلاب، دست گذاشتن روی حساس ترین نقاط احساسی و روانشناسی ترامپ بود. ایشان در پاسخ به «ناوگان عظیم و زیبا» جمله‌ی تاریخی «خطرناک‌تر از ناو، آن سلاحی است که می‌تواند آن را به قعر دریا بفرستد» را فرمودند. در پاسخ به درخواست برای دیدار یا گفتگوی مستقیم ترامپ با ایشان هم جمله‌ی عمیق «مِثلی لا یُبایِعُ [مثل] یَزید» را بیان کردند تا به همه نشان دهند ترامپ از نظر ما چه جایگاهی دارد. حتی به اینها بسنده نکردند و به «ابله بودن مسئولین آمریکایی» درباره مشخص کردن نتایج مذاکرات قبل از آغاز آن اشاره نمودند. احمق بودن ترامپ یکی از ترندهای دوره اول او بود که با جستجوی معادل انگلیسی کلمه احمق، عکس ترامپ نمایش داده می‌شد.

درواقع برخلاف تصور عمومی و حتی جهانی درباره‌ی لزوم کوتاه آمدن و درگیر نشدن با ترامپ، رهبری اتفاقا شمشیر کشیده و در عرصه رسانه با او درگیر شدند. می‌دانیم که رسانه در دنیای امروز، بخش بزرگی از پازل سیاست‌ورزی را تشکیل می‌دهد. پس هماوردی در اینجا، بخشی از کنشگری زیرآستانه جنگ است که بین ایران و آمریکا رخ می‌دهد. آنچه مهم است، نوع تقابلی است که در دنیای امروز کمتر کسی جرات اجرای آن در مقابل ترامپ را دارد. دنیایی که ترامپ حتی رهبران اروپایی را در آن تحقیر می‌کند و آنها مانند شاگردان دبستانی صرفا به دهان او خیره شده‌اند.

سوال اینجاست که چرا رهبر معظم انقلاب دست به انتخاب این استراتژی برای تقابل سهمگین زده‌اند؟ به ویژه آنکه در دوره اول ترامپ، این تقابل کمتر در بیان رهبری وجود داشت. چندین علت را می‌توان برشمرد. علت اول می‌تواند الهیاتی باشد. رهبری حقیقتا و عمیقا از هیچ طرفی جز خداوند متعال نمی‌ترسند و حالا با تهاجمی شدن طرف آمریکایی، بدون واهمه و با تکیه بر خدا با او محاجه می‌نمایند. این بخشی از بروز و ظهور ایمان فردی و جمعی است که دارد اتفاق می‌افتد. علت دوم را باید در حمله به محاسبات دشمن جستجو کرد. دشمن صهیونی توانسته بود بعد از جنگ 12 روزه، یک تصویر ضعیف از ایران را برای غربیان بسازد. نتانیاهو به ترامپ گفته بود و می‌گوید که جمهوری اسلامی در لبه پرتگاه است و با یک ضربه گسترده سقوط خواهد کرد. اما در مقابل، اینگونه تهدید از طرف رهبر معظم انقلاب نشان از اعتماد به نفسی کامل دارد و علاوه برآنکه به دشمن می‌گوید ایران قوی و مستحکم است، او را تهدید می‌کند که باید از تقابل نظامی ترس هم داشته باشد. بدون شک، بعد اصلی جنگ در این لحظه، نه در واقعیت میدانی که در اذهان تصمیم گیران آن در گذر است. لذا حمله به این محاسبات بسیار اساسی و راهگشا است.

علت سوم و چهارم را باید در فضای داخلی کشور جستجو کرد. یکی مربوط به تقویت روحیه حامیان و علاقه مندان به نظام است که از آمادگی کامل کشور برای مقابله با تهدیدات دشمن مطمئن شوند. و دومی مربوط به کسانی است که در داخل و خارج از کشور دل به حمله و مداخله خارجی و سپس اتفاقات بعدی بسته‌اند. اینان نیز باید بدانند که جمهوری اسلامی با صلابت و قدرت ایستاده و قرار نیست رخدادهای کودتای 28 مرداد دوباره تکرار شود.

خلاصه ماجرا این است که ترامپ خود را به ورطه هویتی در تقابل با ایران انداخته است. درمقابل ایران هم با تکیه به ایمان و حضور مردمی حاضر به پذیرش نسخه تسلیمی او نیست حتی اگر به یک نبرد عاشورایی بیانجامد. در این لحظه یک راهبرد چند وجهی در دستور کار است. در مقابل تهدید سیاسی-رسانه‌ای، تهدید هم‌سطح یا بالاتر؛ در مقابل اقدام نظامی (ارسال دومین ناو) اقدام نظامی (رزمایش تنگه هرمز)؛ در مقابل نشستن پای میز مذاکره، با جدیت حاضر شدن و گفتگو کردن؛ در داخل نیز حفظ آرامش میدان برای جلوگیری از بهانه‌جویی دشمن. هیچ عقب‌نشینی در دستور کار ایران وجود ندارد. پس این بازی ترس ممکن است تا لحظه برخورد هم پیش برود.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.