به گزارش مشرق، عبدالحسین آزاد فعال رسانه در تلگرام نوشت:

اخیراً عربستان سعودی با ارایه طرحی موسوم به «پیمان عدم تجاوز منطقه‌ای» بر اساس الگوی هلسینکی ۱۹۷۵، پا به میدان دیپلماسی گذاشته است و از ایران خواسته است که به آن بپیوندد. پرسشی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا این پیمان که روزگاری میان بلوک شرق و غرب در اروپا، دیوار سرد جنگ را اندکی کوتاه تر کرد، امروز می‌تواند امنیت جمهوری اسلامی ایران را در غرب آسیا تأمین کند؟

بدون تردید، هرگونه پاسخ به این پیشنهاد باید از زاویه واقعیت‌های تلخ تجربه‌شده در جنگ اخیر و نیز با نگاهی به توطئه‌های دیرینه استکبار و صهیونیسم رقم بخورد. عربستان که به‌تازگی در گرداب جنگی که آمریکا و رژیم صهیونی علیه ایران به راه انداختند، بخشی از تاسیسات حیاتی خود را بر باد رفته دید اکنون به دنبال کمربند امنیتی تازه‌ای است. اما آیا این کمربند برای تأمین آسایش ریاض بافته می‌شود یا برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی ایران؟

«پیمان عدم تجاوز» بدون توقف تجاوزات و دخالت های آمریکا، پیمان منطقی و سودمندی برای ایران نیست. آنچه هلسینکی را در اروپا به نتیجه نسبی رساند، موازنه هسته‌ای و توافق بر سر تقسیم مناطق نفوذ میان دو ابرقدرت بود. در واقع بدون توافق عدم تجاوز میان ایران و آمریکا، این پیمان تنها امنیت عربستان را تأمین می‌کند، نه ایران را. تجربه برجام و خروج ترامپ از آن، به همه آموخت که آمریکا اهل پایبندی به هیچ پیمانی نیست. مگر آنکه پشت آن، «قدرت بازدارندگی» ایران چون کوه استوار باشد.

این پیشنهاد البته تناقضی بزرگ با واقعیت میدانی دارد. کشوری که خاک خود را به پایگاه‌های نظامی آمریکا و قرارگاه مادر دشمن مبدل کرده و با رژیم صهیونی هم‌پیمان است، چگونه می‌خواهد با ایران پیمان عدم تجاوز ببندد؟

همچنین نقاط کور پیمان مذکور، آن را به پیمانی «نمایشی» بدل کرده است که در پاسخی به بسیاری از سوالات و مسایل ناتوان است. در واقع در این پیمان مشخص نشده است که تکلیف حاکمیت ایران بر تنگه هرمز چه می‌شود؟ تکلیف برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای که حق مسلم ملت ایران است، چه می‌شود؟ تکلیف پایگاه‌های نظامی آمریکا در بحرین، قطر، امارات و کویت چه می‌شود؟ تا وقتی این پایگاه‌های کثیف بر تن منطقه زخم کهنه باز کرده‌اند، امنیت ایران تأمین نخواهد شد.

جمهوری اسلامی ایران تنها در صورتی در این پیمان مشارکت می کند که اولاً، آمریکا و رژیم صهیونی رسماً حاکمیت ایران بر هرمز و حق هسته‌ای آن را به رسمیت بشناسند. ثانیاً، پایگاه‌های نظامی خارجی از منطقه برچیده شوند. و ثالثاً، تضمین‌های عملی، نه بر روی کاغذ و در اتاق‌های فکر واشنگتن، بلکه در میدان و با نظارت مستقل و مبتنی بر بازدارندگی متقابل، تعریف شود. تا آن روز، بهترین پیمان، همان بیداری ملت‌های منطقه و قدرت موشکی و پهپادی ایران عزیز است که دشمن را به ستوه درآورده است.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.