به گزارش مشرق، محمد مجاور شیخان طی یادداشتی نوشت:

در مناسبات بین‌المللی، برخی لحظات بیش از آن که پایان منازعه باشند، آغاز آزمونی تازه‌ تلقی می شوند. از همین منظر، تفاهم اخیر میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا را باید آغاز مرحله‌ای جدید از مسئولیت، مراقبت و هوشیاری دانست.

تجربه تاریخی ملت ایران در مواجهه با ایالات متحده آمریکا، تجربه‌ای آمیخته با احتیاط و بدبینی عقلانی است. کارنامه هیأت حاکمه آمریکا مملو از نمونه‌هایی است که در آنها تعهدات رسمی در نتیجه تغییر دولت‌ها یا سیاست‌های یکجانبه‌گرایانه لغو شده اند. از این رو هیچ توافقی نباید موجب غفلت از این تجربه تاریخی شود.

بنا بر آنچه گفتیم، امروز وظیفه‌ای سنگین بر دوش دستگاه‌های مسئول کشور قرار دارد. نظارت مستمر، پیگیری دقیق و مطالبه‌گری هوشمندانه باید به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند اجرای تفاهم تبدیل شود؛ زیرا هوشیاری در این مرحله نه نشانه بدبینی که مقتضای عقلانیت سیاسی است.

در این میان، یک حقیقت بنیادین نیز نباید از نظر دور بماند؛ دیپلماسی و میدان دو مسیر متعارض و رقیب نیستند؛ بلکه دو بازوی مکمل برای تأمین منافع ملی‌اند.

هیأت ایرانی در پشت میز مذاکره همان مسئولیتی را به عهده دارد که رزمنده ایرانی در میدان دفاع از وطن بر دوش می‌کشد. هر دو در سنگری متفاوت با هدفی واحد ایستاده‌اند. تفاوت در ابزارهاست، نه در اهداف. مقصد مشترک آنان حفظ عزت ملی، صیانت از استقلال کشور و دفاع از حقوق ملت ایران است. در این نگاه، نه مذاکره موضوعیت ذاتی دارد و نه مقاومت؛ آنچه اصالت دارد، تأمین منافع ملی و پاسداری از حقوق ملت ایران است.

بنابراین اگر طرف مقابل تعهدات خود را محترم بشمارد و مسیر احترام متقابل را در پیش گیرد، زمینه همکاری و تفاهم فراهم خواهد بود؛ اما اگر بار دیگر تجربه تلخ بدعهدی ها تکرار شود، پاسخ ایران نیز روشن و قابل پیش‌بینی است. ملتی که فشارها، تحریم‌ها، تهدیدها و توطئه‌های بزرگتر را پشت سر گذاشته و از آنها عبور کرده است، در برابر نقض عهد و زیاده‌خواهی نیز با اقتدار خواهد ایستاد و پاسخی خواهد داد که برای بدعهدان عبرت‌آموز باشد.

تفاهم اخیر را باید در همین چارچوب ارزیابی کرد؛ نه به عنوان پایان اختلافی دیرین، بلکه به منزله شروع آزمونی برای سنجش صداقت طرف مقابل و محک تازه‌ای برای ارزیابی پایبندی او به تعهداتش.

در این مسیر، آنچه ضامن موفقیت کشور است، نه خوش‌بینی ساده‌انگارانه و نه بدبینی افراطی، بلکه سرمایه‌ای است که ایران اسلامی را در همه فراز و نشیب‌های تاریخ انقلاب سربلند نگاه داشته است؛ سرمایه‌ای به نام ایمان، وحدت ملی و تبعیت از رهبری حکیمانه‌ای که کشتی انقلاب را از میان امواج سهمگین حوادث به ساحل امنیت و عزت رسانده است.