به خودمان گفتیم اینترنت ارزان و پوششِ خوب اما کم سرعت داریم، اما از موشک‌هایمان چه خبر؟ جوابش را با ۱۰۰ موج به پایگاه‌های آمریکا در خلیج فارس و اسرائیل دادیم تا بفهمند هنوز هم کسی در این آب‌ها حرفِ اول را می‌زند. آمریکا رفت و حالا عوارضِ تنگه هرمز، سهمِ ماست. اما راستش را بخواهید، این پیروزی دست‌هایش پر از خون و چشمانش خیس از اشک است. هزاران زن، مرد و کودک، زیر آوار و ترکش جان دادند تا پرچممان بالا بماند. پیروزی آوردیم، اما بهایش اشک و خیابان‌های پر از ماتم بود. ماتم نبود رهبری که بعد از شهادتش جایش پر نمیشود. پس اگر کسی دوباره گفت «چرا به ژاپن و اینترنت خفن آن حسرت می‌خوری؟، چرا به امکانات غربی حسادت می‌کنی؟» جواب این است: ما حسرتِ زیرساخت اجتماعی قویتر و رفاه بیشتر را می‌خوریم و برای بدست آوردنش تلاش میکنیم، اما حسرتِ ایستادن در برابرِ زورگویی را هرگز نخواهیم خورد. پیروزی‌مان را با دردِ از دست‌دادگانمان گره زده‌ایم. این یعنی قدرتِ واقعی؛ قدرتی که با خونِ بچه‌هایش آبیاری شده و تا ابد، در تاریخ این سرزمین خواهد ماند. این ملت، ملت امام حسین است

دنیاشون ساده و کوچک و بدون زرق وبرق است ولی زیباست!!!

خدا قوت هموطن

یاشاسین عشایر لرستان به یاد دوران کودکی خود افتادم که از قشلاق به طرف ییلاق مان در کوچ بودیم

عمق یک زندگی ساده و روستایی و بدور از مادیات دنیویی چقدر زیباست به خاطر همین بود که پیامبر عزیز ما یک چوپان بود و دوس داشت دور از مادیات دنیا باشد ساده و بی آلایش